Sinds het uitbreken van de oorlog in Oekraïne heeft Springplank, vaak onder hoge tijdsdruk, alles op alles gezet om veilige en menselijke opvang te regelen voor Oekraïense vluchtelingen. We hebben daarbij intensief samengewerkt met de gemeente en andere betrokken partijen. Dat ging regelmatig verder dan wat normaal verwacht mag worden, ook buiten werktijden en zonder voorwaarden vooraf.

Daarom doet het ons veel dat Springplank in recente krantenartikelen en in de huidige procedure met gemeente Eindhoven wordt weggezet als een onbetrouwbare partij, of alsof we het belang van Oekraïense vluchtelingen niet centraal zouden zetten. Dat klopt niet en doet geen recht aan de inzet en resultaten die we samen hebben neergezet. Onze zorgen over de aanbestedingsprocedure hebben we op tijd en meerdere keren uitgesproken richting de gemeente. Deze gingen over de zorgvuldigheid van het proces en de mogelijke gevolgen voor de doelgroep en de stad. Het is dan ook niet terecht dat deze signalen nu worden neergezet als obstructie of onwil.

De locatie aan de Tongelresestraat is vanaf het begin onderwerp van gesprek geweest. De gemeente wist precies hoe de voorgeschiedenis in elkaar zat en wat de positie van de pandeigenaar was. De spanning die nu rondom dit pand is ontstaan, hangt dan ook samen met keuzes en nalatigheid binnen het proces aan gemeentelijke kant, waaronder het uitblijven van direct en constructief overleg met de eigenaar.

Dat de verantwoordelijkheid nu publiekelijk richting Springplank wordt geschoven, vinden wij onzorgvuldig en niet helpend voor een duurzame samenwerking. Zeker omdat we op verzoek van de gemeente juist zichtbaar hebben bijgedragen aan de uitvoering en communicatie rondom de opvang. De recente gebeurtenissen zetten de relatie met de gemeente flink onder druk. Tot nu toe is er geen persoonlijk contact geweest om dit met ons te bespreken.

De lopende rechtszaak staat los van deze communicatie. We respecteren de uitkomst, maar hebben deze stap gezet omdat we vinden dat het aanbestedingsproces zorgvuldig en met oog voor maatschappelijke impact beoordeeld moet worden, in het belang van de doelgroep en de stad.

Tot slot: inzet, flexibiliteit en het bereid zijn om bij te springen in crisissituaties zijn niet vanzelfsprekend. De manier waarop er nu met Springplank wordt omgegaan, roept dan ook serieuze vragen op over hoe de samenwerking in de toekomst vorm moet krijgen.